Χάρης Χαλκίτης

Χάρης Χαλκίτης
1
0
0
s2smodern
ΜΟΙΡΑΣΕ ΤΟ...
powered by social2s

Αγαπητά μέλη φίλοι και φίλες νιώθω πολύ ευλογημένη και τυχερή που παρόλου τις ατυχείς εθελοντικές μου συμμετοχές σε ΜΜΕ όπου έδωσα υπέρογκο πνευματικό κομμάτι προς όφελος αγνώμων... ήρθε η ώρα της δικαίωσης και νιώθω χαρούμενη που στην πορεία την οποία χάραξα πια μόνη, γνωρίζω αξιόλογους και σημαντικούς συνανθρώπους με παιδεία, λογοτεχνική, και καλλιτεχνική υπόσταση! Το μεγάλο χρονικό διάστημα παραμονής στην Ελλάδα ήταν ενα δημιουργικό συγγραφικό- δημοσιογραφικό οδοιπορικό όπου γνώρισα και έζησα τις πιο όμορφες ενδιαφέρουσες στιγμές και έρευνας.
Μια μοναδική εμπειρία και αλησμόνητη. Γύρισα πνευματικά πλούσια... η απόλυτη ευτυχία... Κάθε συνάντηση και μια ηλιαχτίδα πνεύματος, κάθε συζήτηση και ένα λιθαράκι γνώσης... Το " ΕΝ ΠΛΩ" νεογενηθής ακόμη ξεκίνησε με πρώτη καλεσμένη την αγαπητή υπέροχη ερμηνεύτρια Ντιλέκ Κοτς που ζει χρόνια στην Ελλάδα έχοντας δημιουργήσει τη δική της οικογένεια χαράζοντας μια επιτυχημένη καλλιτεχνική πορεία με μεγάλα ονόματα του χώρου.

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε... Στο ταξίδι μου στην πρωτεύουσα συναντήθηκα με έναν απο τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες μιας εποχής που όλοι την ενθυμούνται με νοσταλγία και δεν λησμονούν τον εμπνευστή που εισήγαγε μια νέα μελωδική τεχνοτροπία στο ελληνικό τραγούδι. Θα λεγε κανείς ο Γιακουμπ της μουσικής η ο ταχυδακτυλουργός που έφερε τα πάνω κάτω. Οτι και να καταθέσω απο εκτίμηση θα ναι λίγο... Ε, δεν είναι και λίγο να αποδέχεται ένας καλλιτεχνης τέτοιου βεληνεκούς την αφεντιά μου και να μου εξιστορεί την πορεία της ζωής απο τα παιδικά του χρόνια εως και σήμερα.

Ο Charrys Chalkitis γνωστός παντού πλην της Β. Κορέας όπως μας λέει ο ίδιος χαριτολογώντας. Τον ευχαριστώ που μου δωσε την χαρά να τον γνωρίσω απο κοντά και μου εμπιστεύτηκε πτυχές της ζωής του. Κοντά του γνώρισα και άλλους καλλιτέχνες, τον Παπαθανασίου, τον Φιλιππο Νικολάου, τον Δάκη, την Δαλιδά, την Κωσταντίνα, την Βικτώρια (κόρη του), την Νανά Μουσχούρη, τον Σάκη Ρουβά και μια σειρά αναρίθμητων καλλιτεχνών... Ο Ντέμης ενας απο στενούς του συνεργάτες δεν είναι εν ζωή αλλά είναι στην ψυχή του Χάρη Χαλκίτη.

Το καλλιτεχνικό μας οδοιπορικό θα διατεθεί τμηματικά, είναι ένα μικρό βιογραφικό που το συνέταξα με πολύ χαρά και ενδιαφέρον γιατί μέσα από την εξιστόρηση γνωρίζουμε και ιστορικά, κοινωνικά, πολιτιστικά στοιχεία μιας άλλης γης, μιας άλλης ηπείρου... της Αιγύπτου... Ας πάμε να δούμε από που ξεκίνησε ο Χάρης Χαλκίτης...

ΧΑΡΗΣ ΧΑΛΚΙΤΗΣ.....Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΤΟΥ ΥΜΝΟΥ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.

Ο καλλιτέχνης που κουβαλάει έντονα τις θύμησες απο την μουσική και ερμηνευτική του πορεία! Θα παραθετηθή αποσπασματικά τμήμ της βιογραφίας του στο " ΕΝ ΠΛΩ". Απογευματάκι και διαβαίνω τον δρόμο για την Βούλα. Φτάνω μπροστά σε μια περιποιημένη οικοδομή χτυπάω το θυροτηλέφωνο και ακούω μια μειλίχια φωνή να με καλησπερίζει Ανεβαίνω στον 3ο όροφο, αντικρίζω μια ευγενική καλοσύνατη παρουσία να με καλωσορίζει εύηχα. Το πρώτο που είδα ηταν ενα ηλιόλουστο χαμόγελο το οποίο με απάλλαξε απο το άγχος. Συγκρατημένη και μη πιστεύοντας οτι θα μου παραχωρήσει συνέντευξη ένας καλλιτέχνης που άφησε τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα μεγαλουργώντας στο ελληνικό και ξένο μουσικό πεντάγραμμο, παίρνω μια βαθειά ανάσα και προχωράω στο περιποιημένο ευρύχωρο σαλόνι του διαμερίσματος όπου παρατηρώ με ενδιαφέρον κάθε γωνιά κάθε τοίχο... να φέρνει τη σφραγίδα του πνεύματος ενος μουσικού.

Απέναντι μου βλέπω ένα εντυπωσιακό πορτρέτο με τον στρατηλάτη έτοιμο να ριχτεί στη μάχη και υπό γωνία ωμέγα να ρίχνει διαπεραστική ματιά με νόημα... ήταν σαν ένα κάλεσμα... σαν να μιλούσε το πνεύμα του. Κοντοστάθηκα και ρίγησα απο την έντονη επιθυμία να του απευθύνω χαιρετισμό... Καθίσαμε με τον κυριο χαλκίτη και ξετυλίξαμε μια συζήτηση εφ όλης της ύλης. Αρχικά σταθήκαμε στα παιδικά του χρόνια σε μια ανθηρή εποχή εκει στο όμορφο Κάιρο όπου αναπολούσε τα όμορφα παιδικά χρόνια με τους γονείς και φίλους, τα παιχνίδια τις σκανδαλιές τις βόλτες στα στενά σοκάκια, μια ζωή με ευμάρεια και κοινωνική λάμψη, μια πολυεθνική κοινωνία που σαν κάνει αναφορά βλέπει κανείς την έντονη νοσταλγία να πλημμυρίζει την ψυχή αυτού του γλυκυτατου καλλιτέχνη.

-Γεννήθηκα...  μου λέει στο Κάιρο μέσα σε μια πόλη με τρεις αποικιοκρατικές γενιές, ο πατέρας μου ήταν Τρομπετίστας στο παλάτι του Φαρούκ, είχε μεγάλη ορχήστρα και η μητέρα μου έπαιζε κλασικό πιάνο. Οι γονείς μου από την Ισμαηλία στο κανάλι του Σουέζ και το Πόρτσαιν είχαν έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής σαν αυτόν που βλέπουμε στις ταινίες όταν αναφέρονται στην ευρωπαική πλευρά της πρωτεύουσας. Οικονιμική ευρωστία, πολυεθνικές συναντήσεις, βεγγέρες και κοσμικές βραδυές στο φωταγωγημένο παλάτι να ακούγονται μελωδίες οχι μόνο ανατολίτικες αλλά και τζαζ και κλασικής μουσικής! Στις οικογένειες μας φροντίζαμε το υπηρετικό προσωπικό υπήρχε τέτοιος σεβασμός και μάλιστα τις προικίζαμε, ήταν υποχρέωση του κάθε σπιτικού.

Φαντάσου σε μια χώρα της Ανατολίας τι σεβασμό όφειλαν στο υπηρετικό προσωπικό. Οι Αιγίπτιοι ήταν αδερφικοί μας φίλοι. Ο Μονάρχης Φαρουκ λίγο ζωηρούλης με αδυναμίες δεν έπαυε να δείχνει εύνοια στην ευρωπαική παρουσία, αλλά σε ένα απο τα ταξίδια του στη Ρώμη άφησε την τελευταία του πνοή. Η απομάκρυνση του απο την εξουσία έγνε με βίαιο τρόπο από τους ελεύθερους αξιωματικούς όπου ανέτρεψαν τη Μοναρχία. Ο Νάσερ εφήρμοσε την πολιτική του διωγμού και απομάκρυνσης ευρωπαικών δυνάμεων απο κομβικά γεωγραφικά σημεία, με λίγα λόγια προέβη σε διωγμό, σε μας τους Ελληνες έκαναν γνωστό εναν τρόπο διάσωσης όπως της βίβλου όπου μας συμβούλευσαν να αναγαφτεί το γράμμα Χ σε πράσινη απόχρωση για να μην μας πειράξουν!

-Να σου πω Μαρία, και θέλω να τονιστεί αυτό... Οι Αιγύπτιοι αγαπούσαν πολύ τον Μέγα Αλέξανδρο, εμείς διδασκόμασταν στο Δημοτικό την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήταν αγαπητός στον Αιγυπτιακό λαό, δεν ήταν αποικιοκράτης και πολεμοχαρής, του χαν πει να χτίσει την Αλεξάνδρεια Σκανταλέρια για αυτό ακόμη και μέχρι σήμερα τον λένε Σκαντάρι. Ο Αλέξανδρος μιλούσε για σεβασμό στην γυναίκα... Στο τελείωμα της φράσης βλέπω πως αυτή η εξέχουσα προσωπικότητα που μου αφηγείται με τόση χαρά το κομμάτι ζωής στην Αίγυπτο αναδύει μια νοσταλγία μια πνευματική ακτίνα γνωριμίας του κόσμου που λάτρεψε... Ενδόμυχα κάτι του έλεγε μέσα του ότι θα κάπου θα συναντηθεί με τον Αλέξανδρο και να λοιπόν που ήρθε και έγινε πραγματικότητα... αυτή η συνάντηση.

Μια μέρα όπως συζητούσε με τον επιστήθιο του φίλο Γιώργο Λεκάκη και ήρθε στο θέμα αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Ο προαναφερόμενος του πρότεινε να δημιουργηθεί μια ενωτική γραμμή της αρχαιότητας με τον Μέγα Αλέξανδρο μέσω της μουσικής... Αυτό ήταν... Είδε το όνειρο του να παίρνει σάρκα και οστά, η αγάπη του για τον Αλέξανδρο πάντα μια σπίθα δυνατή, άσβεστη φλόγα... Σε αυτό το σημείο προστίθεται η ενότητα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ΣΑΦΕΜ που ιδρύθηκε απο τον απόστρατο Συνταγματάρχη, Ευάγγελο Στόγκιο.

Κάπου εδώ σταματήσαμε την συζήτηση κάνοντας ένα διάλλειμα για να βρεθώ μπροστά στον πλούσιο καλλιτεχνικό του θησαυρό με έντυπα, βραβεία, φωτογραφίες μουσικά όργανα και πολλά αντικείμενα της μουσικής του πορείας. Στην επόμενη ενότητα την ερχόμενη εβδομάδα θα ταξιδέψουμε από το ξεκίνημα της καριέρας του ως το σήμερα...

Περισσότερα σ' αυτή την κατηγορία : « Σμυρνέικο Μινόρε Αείμνηστη Βέτα Μπετίνη »
Επάνω