Ο Νόμος περί Ρατσισμού, το σύγχρονο καθεστωτικό εργαλείο λογοκρισίας των πολιτών

Ο Νόμος περί Ρατσισμού, το σύγχρονο καθεστωτικό εργαλείο λογοκρισίας των πολιτών
1
0
0
s2smodern
ΜΟΙΡΑΣΕ ΤΟ...
powered by social2s

 

Είναι πρόδηλο ότι η θέσπιση του Νόμου περί Ρατσισμού, εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες καθότι αποτελεί ένα εργαλείο καθεστωτικής προπαγάνδας και δια της «βούλας» φαλκίδευσης ατομικών ελευθεριών, ήτοι συνιστά έναν οιονεί επίσημο τρόπο ηθικής εξοντώσεως, πολιτικής εξουδετερώσεως και εν γένει φιμώσεως της ελευθερίας δημόσιας εκφράσεως και συγχρόνως απρόσκοπτης εκδηλώσεως των προσωπικών απόψεων αλλά και ανεμπόδιστης διακίνησης των ιδεών του εκάστοτε πολίτη, ο οποίος τυγχάνει να διαφωνεί διαρρήδην και ευθέως με την καθεστωτική ιδεολογία η οποία επιβάλλεται δια των διατεταγμένων οργάνων, όπως είναι εν γένει τα Μ.Μ.Ε τα οποία δρούν μεροληπτικώς υπέρ της κρατούσας τάσεως.

Ο Νόμος περί Ρατσισμού, ήτοι ο Ν 927/1979, ο οποίος τροποποιήθηκε με τον Ν. 4285/2014 κατόπιν ενσωματώσεως εις την έννομη τάξη της Κοινοτικής Οδηγίας 2008/913/ΔΕΥ της Ε.Ε.

Σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο του άρθρου 1 του Ν. 927/1979, όπως τροποποιήθηκε με τον Ν. 4285/2014:

«Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά, δια του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου, χαρακτηριστικά φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο την δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή την σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων ευρώ».

Το μείζον ερώτημα είναι ότι παλαιότερον ο ασαφής ως άνω Νόμος ετελούσε εν αχρησία, δεδομένου ότι ουδέποτε παρέστην ανάγκη να εφαρμοσθεί, την στιγμή την οποία υπάρχει ήδη ένα πλέγμα διατάξεων, απορρεόντων εκ των αντίστοιχων άρθρων του Συντάγματος, τα οποία προστατεύουν επαρκώς την προσωπικότητα των πολιτών, την τιμή, την υπόληψή τους και εν γένει την αδιάκριτη και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους απολύτως ισότιμα ως πολίτες στην Ελλάδα και επάγομαι ακολούθως προς έτι περαιτέρω τεκμηρίωση.

Το Ελληνικό Σύνταγμα θεμελιώνει σε ένα πλέγμα διατάξεων τις περίπυστες αρχές προδήλως ασυμβίβαστες με την έννοια του ρατσισμού, οι οποίες διασφαλίζουν την ομαλή κοινωνική συμβίωση, αίροντας ρατσιστικές τυχόν εκδηλώσεις οι οποίες έπληττα όπως το άρθρο 2 παρ. 1 που κατοχυρώνει το σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου, ορίζοντας μάλιστα ότι αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας, ορίζοντας μάλιστα ότι αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας και άρα οφείλει όχι μόνον να την τηρεί η ίδια, αλλά και να λαμβάνει θετικά μέτρα υπέρ της διασφάλισής τους, το άρθρο 5 παρ. 1 που διασφαλίζει το δικαίωμα  ανάπτυξης της προσωπικότητας και συμμετοχής στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα Χρηστά ήθη, ενώ η παρ. 2 εγγυάται στον καθένα, ο οποίος ευρίσκεται στην ελληνική επικράτεια απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας, χωρίς διακρίσεις.

Επίσης το άρθρο 4 του Συντάγματος στις παρ. 1 και 2 καθιερώνει την ισότητα του νόμου για τους Έλληνες πολίτες, ενώ με το άρθρο 13 προστατεύει την ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως, χωρίς να γίνεται κάποια διάκριση σε Έλληνες και αλλοδαπούς όσον αφορά τους φορείς του.

Εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες;

Ιδιαίτερα δε σημαντικό είναι το άρθρο 25 που ορίζει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου... τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους, ενώ απαγορεύεται η καταχρηστική άσκησή τους. Ωκ τούτου λοιπόν το καίριο ερώτημα το οποίο φύεται είναι αν ο Νόμος περί Ρατσισμού παρέλκει εις την ελληνική έννομη τάξη και καθίσταται ένα εκ του περισσού νομοθέτημα, ή προστίθεται κατά τον χρόνο που επιβλήθηκε, δια να εξυπηρετήσει ιδιοτελείς και συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης σκοπιμότητες, εκ των οποίων ελαύνονται συγκεκριμένα διευθυντήρια.

Είναι λοιπόν πρόδηλο ότι ο εν λόγω Νόμος συνιστά ένα ιδιόρρυθμο «εγχειρίδιο» το οποίο καθίσταται εις τα χέρια της εξουσίας και αναλόγως με τον τρόπο επίκλησης και εφαρμογής, διανοίγεται η κερκόπορτα διολισθήσεως σε μία άνωθεν επιβεβλημένη ποινικοποίηση της δημόσιας έκφρασης της ελεύθερης απόψεως του πολίτη, η οποία τυγχάνει ανυπερθέτως να προσκρούει με την εκάστοτε κρατούσα γνώμη περί ενός οιουδήποτε ζητήματος.

Η Συνταγματική εκτροπή και η πραξικοπηματική λογική η οποία ενδεχομένως να καλλιεργηθεί στην περίπτωση αυτή, έγκειται εν προκειμένω στην εν καιρώ παγίωση δεδικασμένων, στην δημιουργία εξ αυτών των δικαστικών αποφάσεων «θεσφάτων» (δηλαδή απόλυτων επιβεβλημένων ιδεολογικών κατευθύνσεων τα οποία δεν επιδέχονται αμφισβητήσεως), τα οποία θα αποτελέσουν θρυαλλίδα αποκρυσταλλώσεως μία Νέας ιδεολογικής Τάξης πραγμάτων, η οποία εμμέσως, υπό την απειλή του ως άνω Νόμου, θα καταπνίγει εν τη γενέσει του οιαδήποτε μορφή αντίστασης προς το καθεστώς.

Λογοκρισία;

Η εγκαθίδρυση μίας σιδηράς λογοκρισίας, δια του νόμου αυτού είναι σαφής, διότι θα διώκεται ποινικά ο καθείς δια τις ιδέες τους, προσάπτοντας του το στίγμα του «φασίστα», του ρατσιστή, όλα αυτά ασφαλώς ιδωμένα όμως υπό ένα αμιγώς συγκεκριμένο και στενά δογματικά, κατά το δοκούν «πολιτικά χρωματισμένο»  πλαίσιο, της εκάστοτε άρχουσας τάξεως.

Φρονώ ότι συμπηγνύεται δια του Νόμου τούτου, ένα ρηξικέλευθο και καινοφανές «σιδηρούν παραπέτασμα» το οποίο εν ονόματι δήθεν προσχηματικά της κατάργησης των διακρίσεων, θα παγιώσει δικαστικά θέσφατα, προκειμένου να «φακελώνει» τους αντιφρονούντες προς το καθεστώς, προκειμένου να του ελέγχει και να τους εξουδετερώνει αμελλητί δια του νόμου αυτού, ούτως ώστε με την μομφή του «ρατσιστή» θα αποκλείεται από την κοινωνία με την κηλίδα του σεσημασμένου και του βεβαρημένου ποινικού μητρώου, ακριβώς ένεκεν της τυχόν καταδίκης δια παράβαση του επίμαχου Νόμου.

Ιδεολογική τρομοκρατία;

Η επιμελής και συντεταγμένη δηλαδή οργάνωση του Νόμου αυτή δια των Κρατικών θεσμών, συνιστά μία μορφή ιδεολογικής τρομοκρατίας και κατασυκοφάντησης της ελεύθερης άποψης καταργώντας τον πλουραλισμό και την πανσπερμία των απόψεων των πολιτών στους κόλπους μίας πραγματικά ελεύθερης και δημοκρατικής πολιτείας. Κατά συνέπεια λοιπόν,  ο Νόμος αυτός θα συνιστά ένα είδος «Πιστοποιητικού Φρονημάτων» σε οιονδήποτε δεν είναι φρόνιμος με το καθεστώς το οποίο θα δύναται να επιβάλλει ανέλεγκτα την ιδική του κρατούσα ιδεολογία και αν κάποιος αποτολμήσει να διατυπώσει μία εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη ή να ασκήσει δια επιχειρημάτων δριμεία κριτική για την στάση αυτή, αυθωρεί και παραχρήμα, δια της αυτεπάγγελτης εκκίνησης της ποινικής διαδικασίας δια του Νόμου αυτού, θα συλλαμβάνεται προσαγόμενος ενώπιον του Εισαγγελέως δια να δικαστεί και να λογοδοτήσει δια τα αυτονόητα.

Φρονώ ότι ο  Νόμος αυτός αντιβαίνει προδήλως στις αστικές δημοκρατίες και την ειλικρινή και αντικειμενική προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών του ανθρώπου, αξίες τις οποίες θα τεθούν στην κυριολεξία «στην κλίνη του προκρούστη» δια της μαζικής και άνευ φειδούς, καταχρηστική εφαρμογή του εν θέματι Νόμου.

Εξουδετέρωση πολιτικών αντιπάλων

Η καμουφλαρισμένη δικτατορία παρελαύνει εις την κοινωνία μας, υπό τον περίτεχνο μανδύα του εν λόγω Νόμου, ο οποίος παντελώς παραπειστικά διακηρύττει ότι δήθεν προστατεύει τα ανθρώπινα ατομικά δικαιώματα, καταπολεμώντας τις διακρίσεις καθώς και ενέργειες μισαλλοδοξίας κατά ομάδας ή προσώπων, στα πλαίσια μία δημοκρατικής κοινωνίας. Στην πράξη όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, καθότι δια της χρήσεως του νόμου αυτού θα ασκηθούν εις το μέλλον, σωρεία ποινικών διώξεων, δια την πολιτική εξουδετέρωση των πολιτικών αντιπάλων του εκάστοτε καθεστώτος και συνακόλουθα δια γενικοπροληπτικούς λόγους χάριν παραδειγματισμού.

Ο Νόμος αυτός, όζει ολοκληρωτικών πρακτικών, διότι αστυνομεύει την ιδιωτική ζωή, νοθεύει της ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των πολιτών οι οποίοι, δια της καθημερινής όσμωσης με την κοινωνική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, αναπτύσσουν αντιστασιακό φρόνημα ή δυναμική αντίδρασης, τάσεις όμως οι οποίες πλέον ποινικοποιούνται άνευ ετέρου τινός και διώκονται απηνώς, όταν εκδηλωθούν συλλογικά και δημοσίως.

Ο αντίποδας πέραν της ελληνικής εννόμου τάξεως, του Συντάγματος αλλά και των Νόμων οι οποίοι συμφωνούν με αυτό, είναι και η Ε.Σ.Δ.Α η οποία ήδη έχει ρητώς κατοχυρώσει αφενός την ελευθερία εκφράσεως, εις το άρθρο 14 της Ε.Σ.Δ.Α το οποίο απαγορεύει γενικότερα τις διακρίσεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 10 το οποίο κατοχυρώνει την ελευθερία έκφρασης σε συνδυασμό με το άρθρο 17 για την απαγόρευση κατάχρησης δικαιώματος.

Άρα λοιπόν, τόσο η ελληνική Συνταγματική έννομη τάξη όπως και η Ε.Σ.Δ.Α εις ένα ολοκληρωμένο πλέγμα νομικών διατάξεων, έχουν διασφαλίσει κατά την υποκειμενική μου γνώμη, ένα αρκούντος ικανοποιητικό προστατευτικό πεδίο δια, αφενός την ποινική δίωξη, οιουδήποτε στραφεί εκ δόλου, εναντίον προσώπου η ομάδας, αναπτύσσοντας ρητορική βίας, ή εκδηλώνοντας μίσος κατά αυτού, εξαιτίας και συνεπεία της διαφορετικότητας του εν γένει και αφετέρου έχει περιφρουρηθεί το εύθραυστο όριο της απρόσκοπτης και ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του πολίτη ως προς την δημόσια εκδήλωση των απόψεών του, της διάδοσης των ιδεών του, δίχως περιορισμούς και λογοκρισίας πάντοτε όμως, υπό το πρίσμα της άτεγκτης και αδιάστικτης δημοκρατικής της αρχής της αναλογικότητας, η οποία εξ ορισμού ελέγχει την τυχόν εκτροπή προς την καταχρηστική άσκηση των δικαιωμάτων εις βάρος την κοινωνικής ειρήνης και ομαλότητας.

Υπονόμευση δημοκρατικού πολιτεύματος

Εν κατακλείδι λοιπόν, φρονώ ότι χάριν του ψευδεπίγραφου προοδευτισμού υποσκάπτεται εκ βάθρων το δημοκρατικό μας πολίτευμα, δια νόμου, υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας, ακριβώς δια να ταπεινωθεί το φρόνημα του πολίτη και να καταστεί υπάκουος στις άνωθεν πάσης φύσεως επιταγές. Ο Έλληνας πρέπει να εξανδραποδιστεί πρωτίστως πνευματικά και ψυχικά όπως και συμβαίνει με την σκόπιμη καλλιέργεια δια της κρατικής προπαγάνδας υφιστάμενης σήμερα καταστάσεως όπου το περιθώριο έχει αναγορευθεί σε συλλογικό πρότυπο και κοινωνικό ιδεώδες, αλλά εις τον αντίποδα, η ανδρεία, η αριστεία, η θυσιαστική αυταπάρνηση, η ελευθερία κατασυκοφαντούνται και λοιδορούνται λυσσωδώς.

Η λύσις είναι αντίστασης, πνευματική εγρήγορση προκειμένου να παγιδευτούν οι ίδιοι στην ιδεολογική ενέδρα και στην ποινική καταστολή την οποία εφηύραν προκειμένου να υποτάξουν το αδούλωτο ελληνικό φρόνημα.

HKL

Ο Χάρης Κατσιβαρδάς ασκεί μαχόμενη δικηγορία, διατηρώντας αυτόνομα δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα,

με κυρίως επιστημονικό πεδίο:

  • Αστικό Δίκαιο (οικογενειακό, ενοχικό, κληρονομικό, εμπράγματο)
  • Ποινικό Δίκαιο (ενδοοικογενειακή βία, δίκαιο ανηλίκων, παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου, οικονομικό έγκλημα)
  • Εμπορικό Δίκαιο (υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα, εταιρικό, αξιόγραφα)
  • Διοικητικό Δίκαιο (αιτήσεις ακυρώσεως, προσφυγές, αγωγές κατά του Δημοσίου, πειθαρχικό δίκαιο)
www.katsivardas-dimitriadou.gr

Οδός Πανεπιστημίου 59 και Εμμανουήλ Μπενάκη 5

+30 210 323491

 

Επάνω

Diese Website verwendet Cookies
Info Ok