Οδοιπορικό στην ατίθαση φύση Θερμιών

Οδοιπορικό στην ατίθαση φύση Θερμιών
1
0
0
s2smodern
ΜΟΙΡΑΣΕ ΤΟ...
powered by social2s

Κάθε γωνία, κάθε τοποθεσία σε αυτή την όμορφη χώρα έχει την δική της ξεχωριστή πινελιά... Ο τόπος αυτός που ξεδιψάει μέσα από το άφθονο υγρό στοιχείο της φύσης, το ύδωρ, είναι ευλογημένος να παρέχει απαράμιλλη ομορφιά! Θαλασσα, ποτάμια, λίμνες... και μαγικά βουνά, να κρύβουν μέσα στα σπλάχνα τους θαυματουργά νερά! Θα σταθώ στο τελευταίο και θα σας δροσίσω νοερά με οδοιπορικό στην περιοχή Θερμιών Παρανεστίου!

Με ξεναγό τον πατέρα μου, ο οποίος έχει περπατήσει παιδιόθεν όλο το δασικό σύμπλεγμα και νομίζω πως δεν θα είχα καλύτερο που να ξέρει σπιθαμή προς σπιθαμή την ιστορία της συγκεκριμένης περιοχής.

Ξεκινώντας από το Παρανέστι, γνωστό και με την ονομασία Μπούκια, αρχές 20ου αιώνα, μέχρι και το 1922 κατοικούσαν Τούρκοι, μετά την ανταλλαγή εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τα ενδότερα της Μικράς Ασίας οι οποίοι διέμειναν μέχρι την Βουλγαρική κατοχή το 1944, μετοικώντας σε διάφορους νομούς της Μακεδονίας, όπως Ημαθίας, Γιαννιτσών, Σερρών και Δράμας κλπ.

Ας ανηφορίσουμε τώρα λοιπόν για τις ιαματικές πηγές Θερμιών σε απόσταση 33 χλμ από το χωριό και με υψόμετρο 620 μ. Υπό τους ήχους παραδοσιακών μουσικών ακουσμάτων, ο πατέρας μου ξεδιπλώνει την πληθυσμιακή πορεία του τόπου! Σε μια προσπάθεια να κάνω ευχάριστο και κατανοητό το σκηνικό της διαδρομής παραθέτω τις εικόνες από την περιήγηση. Μια ξυλόστρωτη γέφυρα με ένα εγκαταλειμμένο φυλάκιο ξεπηδούν εικόνες από μια άλλη εποχή. Εδώ μέχρι και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπήρχε φρούρηση. Οι διερχόμενοι προς εδώ έως στα μέσα δεκαετίας του ´70 έφεραν άδεια από το Α.Τ.

Αριστερά της διαδρομής συναντάμε το φράγμα της Πλατανόβρυσης, ένα από τα ψηλότερα φράγματα της Ευρώπης με 95 μ. ύψος. Η τεχνητή λίμνη της Πλατανόβρυσης δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος, έχει έκταση 3,25 τ.χλμ. Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο τέθηκε σε λειτουργία το 1999, δυο χρόνια μετά την ίδρυση του πρώτου φράγματος του Θησαυρού, το οποίο ο επισκέπτης μπορεί να δει σε άλλη πορεία διαδρομής. Διακρίνουμε στην πλαγιά του βουνού ένα εγκαταλειμμένο χωριό το Πολυγέφυρο ή Τσατάχ, με ένα κτίριο μαρτυρικό. Το σχολείο να βασιλεύει ως δείγμα ύπαρξης ιστορικού γεγονότος, που διαδραματίστηκε ένα αποτρόπαιο σκηνικό βιοπραγίας των Βουλγάρων το 1944, οι οποίοι δε δίστασαν να κάψουν τους έγκλειστους κατοίκους.

Πρωτίστως θα θελα να αναφέρω πως στην περιοχή πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών διέμεναν Τούρκοι και εξού οι τουρκικές ονομασίες. Οι κάτοικοι της περιοχής Παρανεστίου γνώρισαν αιματηρά βιώματα στην εποχή του Μακεδονικού αγώνα. Ένα από αυτά τα θύματα υπήρξε και ο προπάππος μου Νικόλαος Ζιλφουκαρίδης, δάσκαλος του χωριού, ο οποίος απήχθη με τον γιο του Λεωνίδα από το χωριό Στροφές- Τσιρνάκι και θανατώθηκαν κατά την διαδρομή. Επόμενο πέρασμα Ζαρκαδιά - Κιόβα και σε κοντινή ακτίνα το χωριό Πεύκη - Κόνιτσα, το οποίο λόγω εύκρατου κλίματος, ήταν χώρος επίσκεψης και παραμονής για τους φθισικούς (φυματικούς), όπου ανάρρωναν αισίως. Σύμφωνα με στοιχεία ιστορικών, όπως μου είπε ο πατέρας μου επικρατεί η άποψη ότι επί εποχής Θ. Πάγκαλου το 1925-1926 εξασφαλίστηκε η ελληνικότητα των συνόρων από την βουλγαρική κυριαρχία.

Συνεχίζουμε περνώντας από το Αρκουδόρεμα το τουρκικό γεφύρι σε σχήμα τόξου που ενώνει τις απέναντι πλαγιές για το πέρασμα του χωριού Τρίγωνο-Πεχάνη, αποκλειστικά Τουρκοκατοικημένη τότε περιοχή. Διανύουμε την διαδρομή με μικρή ταχύτητα, με τον πατέρα μου να μου δίνει ασταμάτητα πληροφορίες και στοιχεία για κάθε τοποθεσία, που αν τα ανέφερνα θα μπορούσε να γραφτεί βιβλίο. Θα σταθώ όμως στο δια ταύτα της διαδρομής και του προορισμού μας, στα Θερμιά - Ίλιτσε. Ξάφνου στην πλούσια δασική βλάστηση στο Πλατανόραμα, ως αξιοθέατο βλέπουμε ένα σταθμευμένο λεωφορείο Bus Oldtimer, όπου στην μπροστινή όψη αναγράφεται το όνομα "ΣΑΚΗΣ". Το όχημα που αποτέλεσε επί σειρά πολλών δεκαετιών μέσο μεταφοράς τώρα είναι χώρος ανάπαυλας των υλοτόμων, μια πρόσκαιρη στέγη για να ξεκουραστούν ανακτώντας δυνάμεις για την συγκέντρωση κορμών δέντρων και την μετατροπή τους σε ξύλα καύσης και διάθεσης αυτών ως κατασκευαστικό υλικό.

Γύρω-γύρω χωριά συγκεντρωμένα και ακατοίκητα πια... όπως το Φαρασινό - Λεστάν, Αυγό - Τομάλ, Πευκόλοφο - Ζεπίλ που κάποτε έσφυζαν από ζωή! Λίγο πριν μπούμε στην είσοδο του χωριού Θερμιών να σου και άλλο λεωφορείο σε μπλε απόχρωση. Και αυτό για τον ίδιο λόγο στέκεται έτσι καμαρωτά σε μια άκρη... Σταματάμε και το πλησιάζω για να βεβαιωθώ πως δε με γελούν οι οφθαλμοί μου... ναι στην πλάγια μεριά προς τα πίσω έχει μια οπή για να βγαίνει το μπουρί (έτσι το λέμε εμείς εδώ), αφού μέσα υπάρχει μια θερμάστρα για την αντιμετώπιση του κρύου. Μετά μια ώρα και κάτι, με στάσεις και ενημέρωση, φτάσαμε στο χωριό Ιαματικών λουτρών Θερμιά. Μια λατρεμένη εικόνα, κατ’ εμέ, "πρωτόγονης" μορφής ξεπήδησε μέσα από το σκηνικό αυτοσχέδιων παραγκών των επισκεπτών.

Η φύση στο απλό της μεγαλείο! Εδώ, λέει ο πατέρας μου, το χωριό ήταν η πρωτεύουσα των κοντινών παραπάνω προαναφερθέντων και συγκέντρωνε μαθητές από τα γύρω χωριά! Διέθετε τότε Αστυνομικό Σταθμό, μαγαζιά, εκκλησία, σχολείο και λόγω της ύπαρξης ιαματικών λουτρών είχε μεγάλη επισκεψιμότητα. Στα Θερμιά η ύπαρξη Τούρκων κατοίκων μαρτυράται και επιβεβαιώνεται από την παρουσία του πρώτου τούρκικου λουτήρα, που ενώ διασώζεται ως κτίριο, από μέσα είναι λεηλατημένο. Δεξιά και αριστερά του δρόμου διάσπαρτες οι παράγκες και το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων, παράπλευρα στην άνω μεριά να δεσπόζει με την ελληνική σημαία και το έμβλημα της θρησκείας μας.

Ο πατέρας μου εξηγεί πως από την οπή που διακρίνεται στο εσωτερικό πέτρωμα εκχύονταν το νερό στην πέτρινη τσιμεντόχτιστη γούρνα ή αλλιώς χαβούζα. Έτσι λοιπόν αρχικά υπήρχε αυτός ο χώρος, οποίος τώρα έχει ως βλέπετε. Όταν άρχισε να πυκνώνει η επισκεψιμότητα δημιούργησαν και άλλες εστίες γουρνών, όπου με τεχνητές μετατροπές διανέμονταν σε διάφορα σημεία με γούρνες. Αποτελούσε την κεντρική αρτηρία διανομής του νερού που προωθούνταν σε άλλες γούρνες μέσω σωληνώσεων και λάστιχων. Το νερό που αναβλύζει από τα έγκατα της γης έχει θερμοκρασία από 50-60 βαθμούς και είναι πόσιμο.

Όταν συγκεντρώνεται στις γούρνες απαιτείται αναμονή χρόνου για να ελαττωθεί η θερμοκρασία και να μπορεί ο επισκέπτης να μπει μέσα. Με ένα απλό σύστημα αδειάζει ο επισκέπτης το λουτήρα και καθαρίζει από τον πάτο τα μεταλλικά στοιχεία που περιέχει, ετοιμάζοντάς το για την επόμενη χρήση. Ο χρόνος παραμονής είναι 6-10'λεπτά. Απαιτείται προσοχή λοιπόν στον χρόνο και στην αποφυγή έκθεσης υψηλής θερμοκρασίας όσων πάσχουν από καρδιοπάθειες και παθήσεις που απαγορεύουν αυστηρά την επαφή με τους βαθμούς αυτούς. Σε ξεχωριστό λουτρό υπάρχει και θερμοκρασία φυσικής ροής κλίμακας 40-42 βαθμών κελσίου. Να αναφερθεί πως αν και υπάρχουν κολώνες της ΔΕΗ, ηλεκτρικό ρεύμα δεν έχει.

Ο τρόπος ζωής είναι λιτός χωρίς τα απαραίτητα κομφόρ στα οποία έχουμε μάθει. Κάπου εδώ τελειώνει η ξενάγηση και περιήγηση από τον πατέρα μου και ετοιμαζόμαστε να γευματίσουμε στο κέντρο των Θερμιών με την μητέρα μου και τους θαμώνες που έρχονται ανελλιπώς κάθε χρόνο να ιαθούν από παθήσεις που τους ταλαιπωρούν όπως:

ρευματοπάθειες, αρθροπάθειες, οσφυαλγίες, ισχυαλγίες χοληφόρων οδών και ουροφόρων.

Να επισημανθεί ότι χωρίς ιατρική σύσταση ίσως καταστεί επικίνδυνη η έκθεση στα ζεστά νερά! Ένας πρωτόγονος ζεστός καταυλισμός θα μπορούσε να πει κανείς που όταν τον αποχωριστείς θες να ξαναπάς, γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται την παρθένα φύση έτσι αλώβητη και ευεργετική! Η ώρα της επιστροφής πλησίασε και νιώθω αναζωογονημένη με τους πνεύμονες μου να έχουν δεχθεί επαρκή ποσότητα οξυγόνου για να χαροποιήσω και το ταλαίπωρο αναπνευστικό μου σύστημα!  

Αγαπημένε και λατρεμένε πατέρα μου σε ευχαριστώ. Χωρίς την παρουσία και τις γνώσεις σου δε θα τα κατάφερνα!

Μαρία Κεμεντζετζίδου

Περικλής Κεμεντζετζίδης

Επάνω